Jeśli motocykl ma nazwę największego na Karaibach kurortu, to musi być mistrzem wielkiej turystyki. Tak jak Honda Varadero.

Honda już pod koniec lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku miała w swej ofercie motocykl, po który z powodzeniem sięgali miłośnicy wielkiej turystyki, niekoniecznie tej szosowej. Model Africa Twin, który narodził się z rajdu Paryż-Dakar, jednoznacznie kojarzył się z długimi podróżami po drogach każdego rodzaju. Także tych najpodlejszych.


REKLAMA

Taki dwukołowy globtroter cieszył się powodzeniem szerokiej rzeszy miłośników dużych enduro, a z czasem dorobił się statusu motocykla wręcz kultowego. Nie wszyscy jednak marzyli o jednośladzie tak mocno przygotowanym do pokonywania terenu, a przez to mniej doskonałym na asfaltach.

Zmiana preferencji

Producenci zauważyli, że coraz większa rzesza nabywców chce jeździć jednośladem uterenowionym, zapewniającym dużą funkcjonalność i wygodną pozycję za kierownicą, ale nie po bezdrożach. Solidna konstrukcja i duże skoki zawieszeń miały być atutem na ulicach miast, pełnych krawężników, torów tramwajowych i studzienek kanalizacyjnych, a także na szosach z kiepską nawierzchnią.

Honda Varadero>>>

To był proces podobny jak w przemyśle samochodowym. Powodzenie spartańskich terenówek zaczęło spadać, pojawił się za to pęd ku autom rekreacyjnym. Proponując motocykl o rekreacyjnym charakterze należało zatem utrzymać niektóre cechy enduro, wprowadzając jednocześnie elementy sprzyjające bardziej dynamicznej jeździe szosowej. Tak narodził się model XL 1000 V Varadero, którego prezentacja odbyła się pod koniec 1998 r.

Dynamika i komfort

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że Honda nosząca nazwę największego, kubańskiego kąpieliska ma sporo wspólnego z enduro. To błędne wrażenie. Oprócz dużych skoków zawieszeń i sporego prześwitu Varadero nie ma praktycznie żadnych terenowych atrybutów. Z założenia jest to motocykl typowo szosowy i to z górnej półki.

Nie może być inaczej, skoro dwucylindrowy, widlasty silnik przejęto ze sportowej VTR 1000 F Firestorm, a trójszprychowych obręczy z lekkich stopów i zintegrowanego układu hamulcowego nie powstydziłyby się najszybsze bolidy. Dzięki zmodyfikowanej charakterystyce jednostka napędowa imponowała nie tylko dynamiką, ale również elastycznością i spokojną pracą.

O rekreacyjnym charakterze Varadero decydowała przede wszystkim wygoda jazdy. Zawieszenia i szeroka kanapa zapewniały wysoki komfort, podobnie jak obszerna owiewka, skutecznie chroniąca przed naporem powietrza i opadami. Z komfortem nawet nieco przesadzono. Podwozie na początku zestrojono zbyt miękko, co można było w nieprzyjemny sposób odczuć podczas szybkiego pokonywania zakrętów. Tę wadę wyeliminowano w 2001 r. Wówczas wprowadzono też antykradzieżową blokadę zapłonu.

Słabym punktem Varadero jest duża masa własna, która w połączeniu z dużą wysokością mocno utrudnia prowadzenie przy małych prędkościach. Problem narasta na luźnych nawierzchniach. Jeśli kierowca nie ma wystarczającego doświadczenia, to o upadek nietrudno.

Dojrzały trzynastolatek

Pod koniec 2002 r. w historii modelu otwarto nowy rozdział. Pokazano wówczas mocno zmodernizowaną Hondę Varadero, przygotowaną na sezon 2003. Miała wtrysk paliwa przejęty z VTR 1000 F SP2, wielofunkcyjny katalizator, nową owiewkę, sześciobiegową skrzynię (wcześniej pięciobiegową), wzmocnioną w tylnej części ramę, jeszcze bardziej usztywnione zawieszenia i nową deskę rozdzielczą ze wskaźnikiem zużycia paliwa. Przekazywane przez niego informacje były aktualizowane co 3 sekundy. Zmiana układu zasilania pozwoliła wyeliminować paliwożerność, poważną wadę wytykaną zarówno przez fachowców z branży, jak i użytkowników.

Ważny dla tego modelu był również rok 2004. Wówczas wprowadzono do układu hamulcowego system przeciwpoślizgowy Dual Combined ABS oraz nowe elementy regulacyjne do przedniego i tylnego zawieszenia. Trzy lata później przeprowadzono bardziej zaawansowaną modernizację, zmieniając głównie stylizację. Wprowadzono nowe osłony boczne, zmieniono kształt kanapy i bagażnika, przeprojektowano tablicę rozdzielczą. Osłona silnika zyskała mniej masywny wygląd, zwiększono też rozmiary tłumika wydechu.

W kolejnych latach nie wprowadzano już istotnych poprawek do XL 1000 V Varadero, zwanego pieszczotliwie „wiadrem”.

Znają wartość

Varadero to dobrze wykonany, dynamiczny i komfortowy motocykl, ze skutecznymi hamulcami i dobrze (choć nie idealnie) zaprojektowaną owiewką. Jego atutami są również niezawodność i trwałość.

Zalety+ Mocny i elastyczny silnik+ Stabilne podwozie (od 2003 r.)+ Skuteczne hamulce+ Wysoki komfort jazdy

Ten model nie ma typowych, słabych punktów. Co prawda w pierwszej, skierowanej do sprzedaży serii zdarzały się problemy z prowadzeniem łańcucha rozrządu, ale Honda zajmowała się tym problemem w ramach gwarancji. Tego typu awarie później nie powtarzały się.

Warto zainteresować się, czy poprzedni właściciel egzemplarza sprzed 2003 r. zmienił zestaw dysz w gaźnikach. Bez tego gaźnikowe Varadero po prostu pustoszy portfel. Nie wolno pominąć oględzin pod kątem uszkodzeń spowodowanych upadkiem motocykla. W Varadero sporo jest takich przypadków. Powstają często, gdy mało doświadczony użytkownik zdecyduje się wjechać w teren. Ten motocykl po prostu się do tego nie nadaje.

Wady- Wysokie zużycie paliwa (do 2002 r.)- Zbyt miękkie zawieszenia (do 2002 r.)- Duża masa własna- Słabe własności terenowe- Wysoka cena

Kto chce jeździć spokojnie, może z powodzeniem zaufać fabrycznym zawieszeniom, nawet w egzemplarzach sprzed 2003 r. Jeśli jednak w grę wchodzi dynamiczna, ostra jazda, to lepiej zainwestować w usztywnienie podwozia.

Wysoka trwałość i niezawodność sprawiają, że użytkownicy niechętnie rozstają się z tym modelem. Produkowanych od początku w Hiszpanii, a od 2011 r. również we Włoszech Hond Varadero jest mało na rynku wtórnym, a sprzedający żądają wysokich sum przy odsprzedaży. Dobrze wiedzą, jaką wartość ma te n motocykl.

Dane techniczne (model 2007)

Silnik
Typ: czterosuwowy, chłodzony ciecząUkład: V2 90?Rozrząd: DOHC, 4 zawory na cylinderPojemność skokowa: 996 ccmŚrednica x skok tłoka: 98 x 66 mmStopień sprężania: 9,8 : 1Moc maksymalna: 69 kW (95 KM) przy 7500 obr/minMaksymalny moment obrotowy: 98 Nm przy 6000 obr/minZasilanie: wtrysk paliwa PGM-FI, 42 mmSmarowanie: z mokrą miską olejowąRozruch: elektrycznyAlternator: 434 WZapłon: sterowany komputerowo

Przeniesienie napędu
Silnik-skrzynia biegów: koła zębate, 1,682Sprzęgło: wielotarczowe, mokreSkrzynia biegów: sześciostopniowaPrzełożenia: I-2,571; II-1,684; III-1,292; IV-1,100; V-0,969; VI-0,853Napęd tylnego koła: łańcuchem rolkowym typu o-ring, 2,938

Podwozie
Rama: grzbietowa, stalowaZawieszenie przednie: teleskopowe, 43 mm, skok 155 mmZawieszenie tylne: wahacz wleczony, centralna kolumna resorująco – tłumiąca, skok 145 mmHamulec przedni: tarczowy, podwójny, 296 mm, pływające zaciski trzytłoczkowe, system zintegrowanyHamulec tylny: tarczowy, 256 mm, pływający zacisk trzytłoczkowy, system zintegrowanyOpony przód/ tył: 110/80 R 19 M/C / 150/70 R 17 M/C

Wymiary i masy
Długość: 2300 mmSzerokość: 930 mmWysokość: 1465 mmPrześwit: 181 mmWysokość siedzenia: 838 mmRozstaw osi: 1560 mmKąt pochylenia główki ramy: 62,5?Masa pojazdu gotowego do jazdy: 268,7 kg (wersja z ABS 276,7 kg)Dopuszczalna masa całkowita: 469,7 kg (wersja z ABS 477,7 kg)Zbiornik paliwa: 25 l

Osiągi
Prędkość maksymalna: 207 km/hŚrednie zużycie paliwa: 7,1 l/100 kmPrzyśpieszenia: 0-100 km/h 3,5 s; 60-140 km/h 10,3 s

Dane obsługowe i eksploatacyjne
Przegląd techniczny: co 6000 kmWymiana oleju: co 12 000 kmOlej silnikowy: 10 W 40 (3,6 l z filtrem)Olej teleskopowy: SAE 10 WLuz zaworowy przy zimnym silniku: zawory ssące 0,13-0,19 mm, zawory wydechowe 0,28 – 0,34 mmAkumulator: 12V 8AhŚwiece zapłonowe: NGK IJR 8B9Odstęp elektrod świec zapłonowych: 0,8 – 0,9 mmPłyn hamulcowy: DOT 4Pojemność układu chłodzenia: 3,3 lCiśnienie w ogumieniu: z przodu 2,5 bar, z tyłu 2,5 bar (z pasażerem 2,8 bar)

KOMENTARZE

REKLAMAAdvertisement

Polecane artykuły
XR, CR, EXC, SXC, KX, KLX, KLR, YZ i w…
W moim rejestrze niniejszy odcinek jest 60. w tym cyklu.…