fbpx

„Jeżdżę mając półtorej ręki” – mówił w maju Marc Marquez tuż przed tym, jak po upadku w Le Mans trafił na stół operacyjny. Po Grand Prix Włoch tracił do lidera aż 102 punkty i powtarzał, że nie ma szans na obronę mistrzostwa. Pół roku później, podczas przedostatniej rundy sezonu w Portugalii, zdobył jubileuszowe, dziesiąte mistrzostwo świata. Czy to najlepszy tytuł w jego karierze?

Cofnijmy się do 31 maja 2026 roku. Marco Bezzecchi wygrywa wyścig o Grand Prix Włoch, Jorge Martin finiszuje na drugim miejscu, a Aprilia ma ogromne powody do świętowania, bo właśnie zgarnęła pierwsze zwycięstwo w domowej rundzie. Dublet celebrują hasłem „P1 i P2 w naszym domu”. Tyle że tor Mugello od lat uchodzi za domowy tor i prawdziwą twierdzę Ducati, a do tego to właśnie producent z Borgo Panigale w tym roku świętuje swoje stulecie. Po siódmej rundzie sezonu, „Bez” wyjeżdżał z Toskanii z dorobkiem 173 punktów, a Martin – 156.

Marc Marquez ukończył niedzielny wyścig na Mugello na siódmej pozycji. Było to jego pierwsze Grand Prix po trzytygodniowej przerwie i podwójnej operacji – złamanej stopy i prawego barku. W klasyfikacji generalnej po włoskich zmaganiach zajmował siódme miejsce, miał 71 punktów i aż 102 pkt straty do lidera. W tamtym momencie trudno było znaleźć kogokolwiek, kto zakładałby, że obrońca tytułu wróci do gry o mistrzostwo świata.

Od tamtej pory, w nieco ponad pół roku, Marquez wygrał 7 wyścigów i 8 sprintów. Na dokładkę łącznie osiem razy stawał na podium i cztery razy startował z pole position. W efekcie 22 listopada, dzięki finiszowi na ósmym miejscu w wyścigu o Grand Prix Portugalii na torze Portimao – przypieczętował tegoroczne mistrzostwo świata. To jego jubileuszowy, dziesiąty tytuł w karierze i zarazem ósmy w MotoGP. Tym samym Marc przebił osiągnięcie legendarnego siedmiokrotnego mistrza klasy królewskiej Valentino Rossiego, z którym nieustannie jest porównywany oraz wyrównał rekord ośmiu tytułów w kategorii 500 ccm/MotoGP innej legendy – Giacomo Agostiniego. 

Obrońca tytułu, ale nie faworyt

Droga Marca Marqueza do dziesiątego mistrzostwa świata nie była jednak usłana różami. Owszem, Hiszpan wchodził w sezon 2026 jako obrońca tytułu, który do pewnego momentu zdominował rywalizację w 2025 roku. Tyle tylko, że obecny cykl zmagań rozpoczynał on z szeregiem problemów i wcale nie był traktowany w roli głównego faworyta.

Wszystko przez kontuzję prawego barku, której nabawił się w październiku 2025 roku na Mandalice po tym, jak w wyścigu wjechał w niego Bezzecchi. Marquez doznał wtedy złamania u podstawy wyrostka kruczego i urazu więzadeł prawego barku, przez co musiał przejść operację. Ostatecznie opuścił przez to końcówkę sezonu 2025 oraz odbywające się tuż po nim testy w Walencji. Podczas zimowych prób był całkiem szybki, ale jeszcze przed inauguracją nowego cyklu zmagań w Tajlandii przyznawał, że po raz kolejny w karierze musi dopasować swój styl jazdy do nowej sytuacji. Mało tego, na początek sezonu wybrał starszy pakiet aerodynamiczny, tak by było mu łatwiej – fizycznie – jeździć na nowym Desmosedici GP26.

Efekt był taki, że Marquez po raz kolejny swoimi umiejętnościami i determinacją maskował prawdziwy obraz sytuacji. W soboty radził sobie naprawdę dobrze, ale w niedziele, na długich dystansach, było zdecydowanie gorzej. Na inaugurację w Tajlandii MM93 stracił do pole position zaledwie 0,035 sek. W sprincie – po kontrowersyjnej decyzji sędziów – był drugi, przegrywając jedynie z Pedro Acostą. W niedzielę, jadąc na czwartym miejscu, złapał jednak przysłowiowego kapcia i nie dojechał do mety. Z kolei w Brazylii, na nowym dla wszystkich torze w Goianii, wygrał sprint, ale w wyścigu był czwarty. Na „swoim” torze w Austin, na którym przez lata uznawany był za prawdziwego króla, w sprincie zderzył się z Fabio di Giannantonio, a w niedzielę – po karze długiego okrążenia – był piąty. W Jerez, po spornych kontrowersjach, wygrał sprint, ale w niedzielnym wyścigu zaliczył potężny upadek w 11. zakręcie już na drugim okrążeniu.

Po czterech pierwszych rundach sezonu 2026 Marc miał na koncie dwa wygrane sprinty, w sumie trzy finisze w TOP3 w sobotnich startach i ani jednego podium w niedzielę. Dało to zaledwie 57 punktów w klasyfikacji generalnej, z czego 33 wywalczone były w sprintach, a tylko 24 – w wyścigach. Tymczasem Bezzecchi wygrał trzy z czterech pierwszych wyścigów, a Aprilia coraz bardziej wyrastała na głównego faworyta tego sezonu. Po Jerez Marc tracił do Włocha już 44 punkty… 

„Jeżdżę mając półtorej ręki” i upadek w Le Mans

Podczas zmagań na Le Mans, Marquez znów pokazał nieco swojej magii. Po piątkowych treningach było na tyle słabo, że nawet nie zdobył bezpośredniego awansu do Q2. Nie przeszkodziło mu to jednak w tym, by w sobotni poranek już w pierwszej części „czasówki” ustanowić nowy rekord obiektu, a potem ostatecznie zgarnąć drugie pole startowe. Wydawało się, że „stary, dobry Marc” zaczyna wracać do regularnej walki w czołówce. W sprincie jednak nie był w stanie walczyć w czubie i kiedy jechał na siódmym miejscu, na przedostatnim okrążeniu zaliczył potężnego high-side’a. Motocykl przekoziołkował tuż obok niego, a Marc kulał podczas schodzenia z pobocza. Diagnoza? Złamana piąta kość śródstopia prawej stopy, która wymaga leczenia operacyjnego.

 

Dosłownie chwilę później na jaw wyszło coś o wiele poważniejszego. Okazało się, że Marquez już wcześniej miał zaplanowaną operację prawego barku. Zabieg miał odbyć się po rundzie w Katalonii. Problemem była jedna ze śrub wstawionych Marcowi pod koniec 2019 roku w prawy bark. Tamta operacja miała powstrzymać notoryczne wypadanie barku ze stawu. Konstrukcję tę naruszył już pamiętny wypadek w Jerez w 2020 roku, a po ubiegłorocznym upadku w Grand Prix Indonezji śruba ta wygięła się i zmieniła nieco swoje położenie. Po kilku miesiącach wyszło na jaw, że przy niektórych ruchach dotyka ona nerwu promieniowego. W efekcie, w najmniej spodziewanych momentach, Hiszpan na ułamki sekundy tracił siłę w ręce, co kończyło się nieregularną jazdą i niespodziewanymi upadkami.

„W domu było w porządku, na motocyklu crossowym nie miałem problemów, ale w MotoGP nie mogę normalnie jeździć, bo śruba dotyka nerwu promieniowego. To sprawia, że popełniam błędy, jestem nieregularny i notuję nieoczekiwane upadki” – tłumaczył Marquez w wywiadzie z telewizją DAZN. „Starałem się po prostu przetrwać, ale moje ciało najzwyczajniej w świecie nie robi tego, czego chcę. Już mówiłem, że nie jestem gotowy, by walczyć o mistrzostwo” – zaznaczał.

W jednym z materiałów wideo, opublikowanych przez Ducati już po rundzie na Le Mans, Marquez w rozmowie z zespołem przyznawał, że początkowo nie rozumiał, co stoi za chwilowymi utratami siły i czucia w ręce oraz upadkami. Wypowiedział też zdanie, które stało się symbolem jego wiosennych przygód w MotoGP: „Jeżdżę mając półtorej ręki”.

Ostatecznie Marc nie wystartował w wyścigu o Grand Prix Francji, a 10 maja przeszedł w Madrycie podwójną operację – złamanej kości śródstopia oraz usunięcia feralnej śruby z barku. Opuścił też domową rundę o Grand Prix Katalonii, przez co po niej tracił do liderującego Bezzecchiego już 85 punktów.

Marc Marquez długo nie rozumiał, dlaczego upada w najmniej spodziewanych momentach. / fot. MotoGP

Powrót 10 na 10

Marc wrócił do MotoGP zaledwie trzy tygodnie po operacjach i to na Mugello, czyli jednym z najbardziej wymagających torów w kalendarzu. Sam przyznawał, że mocno kusiło go, aby opuścić jeszcze rundę na Mugello i wrócić dopiero na wolniejszym torze Balaton Park. Ostatecznie jednak, biorąc pod uwagę okoliczności, we Włoszech spisał się naprawdę solidnie. Najpierw zgarnął czwarty rezultat w kwalifikacjach i jak na ironię, to on był najszybszym zawodnikiem Ducati. W sprincie ostatecznie finiszował na piątym miejscu, a w niedzielnym wyścigu – na siódmym.

Dla wielu kibiców nie był to wymarzony powrót, ale Marquez miał zupełnie inne zdanie na ten temat. Największą radość sprawiło mu to, że po sprincie był w stanie odręcznie zapisać notatki! „To brzmi jak żart, ale po ostatnich startach nie mogłem nic napisać na kartce, bo trzęsła mi się prawa ręka” – przyznawał z uśmiechem. W niedzielnym wyścigu, jak sam mówił, „dał z siebie wszystko, aż prawa ręka powiedziała, że już wystarczy”, ale wtedy do mety wciąż pozostawało 10 okrążeń…

Podczas rundy na Mugello, w jednym z wywiadów Marquez przyznawał: „Jestem tutaj, aby spróbować przedłużyć moją karierę”. Najważniejsze dla niego było w tym momencie nie to, czy wróci do walki o tytuł w sezonie 2026, ale czy fizycznie dalsze ściganie się w MotoGP w ogóle ma sens. Ostatecznie Marc przyznawał, że ten weekend śmiało może ocenić na 10 punktów w dziesięciostopniowej skali. Problem polegał na tym, że w klasyfikacji generalnej to Aprilia dalej rozdawała karty, a on po siedmiu rundach sezonu tracił już 102 punkty do lidera Bezzecchiego.

Marc Marquez opuścił przez kontuzję wyścig we Francji i domową rundę w Katalonii, a do ścigania wrócił na Mugello. / fot. Ducati

Setka na Węgrzech!

Zaledwie tydzień później na krętym, lewoskrętnym torze Balaton Park, MM93 rozpoczął swoją spektakularną pogoń w klasyfikacji generalnej. Na torze, który odpowiadał mu zdecydowanie bardziej niż Mugello, Marquez zgarnął wszystko: pole position oraz wygrane w sprincie i wyścigu. Zwłaszcza w niedzielę nie miał jednak łatwo, bo musiał stoczyć pojedynek ze swoim przyszłym team-partnerem Pedro Acostą, którego ostatecznie pokonał o niecałe półtorej sekundy.

Węgierski triumf był szczególny, bo była to setna wygrana Marca Marqueza w karierze w Grand Prix! Wcześniej tę magiczną granicę przekroczyli tylko dwaj zawodnicy – Giacomo Agostini i Valentino Rossi. Co ciekawe, była to także setna wygrana fabrycznego zespołu Ducati w MotoGP. Sam Marc na powrót na najwyższy stopień podium czekał aż 266 dni, od czasu Grand Prix San Marino 2025. „Wróciliśmy i ciężko pracowaliśmy. W pierwszej części sezonu było trudno, ale wiedziałem, że akurat tutaj mamy sporą szansę na wygraną” – przyznawał Hiszpan.

Przeczytaj też naszą analizę: Magiczna setka. Jak wygrywa Marc Marquez?

Marc Marquez świętujący setną wygraną w karierze w Grand Prix! / fot. Ducati

Tymczasem w klasyfikacji generalnej zaczynało robić się ciekawie. W pierwszej szykanie niedzielnego wyścigu na Węgrzech „Martinator” przewrócił się i zgarnął z toru m.in. Bezzecchiego i Fabio di Giannantonio. Marquez w jeden weekend odrobił 30 punktów do „Beza”. Dwa tygodnie później w Brnie Marc był trzeci w sprincie i wygrał wyścig, a Bezzecchi miał problemy. Włoch upadł w sprincie, a po chwili na poboczu uderzył wirażowego, przez co wykluczono go z niedzielnej rywalizacji. W efekcie Marc odrobił kolejne 32 punkty do lidera mistrzostw – w zaledwie dwie rundy Grand Prix strata zmalała ze 102 punktów do 40 „oczek”.

W kolejny weekend, tym razem w Holandii, Marc wiedział, że jedzie na torze, który mu nie sprzyja i po prostu starał się wyciągnąć najwięcej ile się da. Wyścig wygrał Ai Ogura, Bezzecchi zaliczył groźny upadek, a nowym liderem został Jorge Martin. Marquez wyjechał z Assen z taką samą stratą, z jaką przyjechał – 40 punktów – tyle że do innego rywala.

MM93 wygrywał tam, gdzie czuł się pewnie, a kiedy trzeba było – nie podejmował zbytniego ryzyka. / fot. Ducati

„Znowu jesteśmy w grze”

Na niemiecki Sachsenring Marquez przyjeżdżał jako piąty zawodnik w „generalce” mający 40 punktów straty do liderującego Martina. Z walki niespodziewanie odpadł Bezzecchi, który zaliczył potężny upadek w kwalifikacjach. Skutkiem był złamany obojczyk, uraz kolana oraz przedwczesny wyjazd z Niemiec. Marc wiedział, że jeśli chce mieć jakieś szanse na mistrzostwo, na torze, na którym w przeszłości wygrywał wręcz hurtowo, musi zaatakować.

I stało się to, czego można było się spodziewać. Marquez, nie bez przyczyny nazywany „Królem Sachsenringu”, sięgnął w Niemczech po pole position oraz zwycięstwa w sprincie i wyścigu… swoje dziesiąte w klasie MotoGP na tym obiekcie. Komplet 37 punktów wywalczonych na Sachsenringu sprawił, że na półmetku sezonu 2026 Marc – niespodziewanie – był trzeci w mistrzostwach i tracił zaledwie 18 punktów do pierwszego Martina. Co ciekawe, pierwszą piątkę „generalki” dzieliły zaledwie 24 punkty, a tak ciasno w erze MotoGP po 11 rundach jeszcze nie było. Mało tego, „Martinator” przyznawał, że faworytem do mistrzostwa wcale nie jest on, a jego rodak – Marquez.

Sam zainteresowany studził emocje, a pytany o walkę o tytuł przyznawał, że sam niewiele z tego wszystkiego rozumie. Jednocześnie jeszcze przed weekendem w Niemczech przyznawał wprost, że jego największym będzie jego własne ciało. „Moim największym rywalem albo takim, którego obawiam się najbardziej, jest moja kondycja fizyczna. O resztę się nie martwię. Wiem, że inni zawodnicy są bardzo szybcy, ale to nie oni są moim głównym przeciwnikiem”. 

Słynne zdjęcie Marca Marqueza w koronie wykonano tuż po tym, jak sięgnął po 13. triumf na Sachsenringu, w tym 10. w klasie MotoGP. / fot. Ducati

Mimo że Marc w teorii był zdrowy, to w praktyce doskonale wiedział, że skutki ostatnich wydarzeń – i wypadku z Indonezji – będzie odczuwał już do końca kariery. Co ciekawe, dopiero w listopadzie, przed rundą w Katarze, w jednym z wywiadów Marquez przyznał: „To podczas GP Niemiec zacząłem czuć, że jesteśmy w grze, że walczymy o tytuł”.

Na Sachsenringu jeden z dziennikarzy zapytał też Hiszpana o to, czy wolałby nigdy więcej nie zdobyć mistrzostwa, ale wygrywać wyścigi, czy może wywalczyć trzy kolejne tytuły bez ani jednego zwycięstwa, Hiszpan odpowiedział: „Tytuł to tytuł”. Dodał, że zwycięstwa są ważne, ale jednak wybrałby mistrzostwo. „Ale trzy z rzędu? Nie jestem supermanem!”

Kolejne tygodnie wyraźnie pokazały taktykę, jaką zawodnik Ducati obrał w sezonie 2026. Wygrywał tam, gdzie mógł wygrywać i czuł się pewnie. Tam, gdzie brakowało mu tempa, wyciągał maksimum przy jednoczesnym niepodejmowaniu zbyt dużego ryzyka. Na Silverstone, gdzie wyraźnie brakowało mu sił, dwukrotnie finiszował zaledwie na siódmym miejscu. Dwa tygodnie później na lewoskrętnym torze w Aragonii – zgarnął komplet 37 punktów, wygrywając tam wyścig po raz ósmy w klasie królewskiej. W mistrzostwach awansował wtedy na drugie miejsce i miał tylko 19 „oczek” straty do liderującego Martina… 

Marc od czasu GP Węgier zaczął wygrywać w zasadzie hurtowo… / fot. Ducati

102 punkty straty? Jakie 102 punkty straty?

Przełom nastąpił podczas rundy na Misano, podczas której Marquez w sobotę wygrał sprint, odpierając ataki Bezzecchiego. W niedzielę Włoch, który startował z pole position, przewrócił się z pozycji lidera już na pierwszym okrążeniu, a jego team-partner Martin nieoczekiwanie zaczął mieć problemy z tzw. pompującym przedramieniem. MM93 tymczasem wywalczył kolejny dublet i w klasyfikacji generalnej… zrównał się z Martinem. Po zmaganiach o Grand Prix San Marino i Riwiery Rimini obaj mieli po 274 punkty, ale liderem został Marc, bo miał na koncie więcej wygranych wyścigów. 102 punkty straty do lidera mistrzostw, jakie miał po Mugello, przeszły do historii… 

„To jest nierealne” – mówił w parku zamkniętym tuż po wygraniu wyścigu. I szczerze przyznawał, że wcześniej nie myślał o mistrzostwie, bo nie wszystko zależało od niego, a rywale po prostu zrobili mu prezent. „Nie było szans, ale teraz jest szansa” – podsumowywał. A jego szef Gigi Dall’Igna nie miał wątpliwości, że to był Marc Marquez w swoim absolutnie najlepszym wydaniu.

Marc Marquez po dublecie w Misano objął prowadzenie w mistrzostwach! / fot. Ducati

Walka Hiszpanów o mistrzostwo

Od rundy na Misano walka o tytuł zaczęła toczyć się pomiędzy Marquezem i Martinem. Po dublecie Marca w Misano, w Austrii Jorge odpowiedział mu zdobyciem pole position, wygraną w sprincie i drugim miejscem w wyścigu, w którym to po debiutancki triumf w MotoGP sięgnął Pedro Acosta. Marquez w wyścigu był piąty i spadł za „Martinatora” w klasyfikacji generalnej. Dzieliło ich wówczas 12 punktów na korzyść zawodnika Aprilii.

Na japońskim torze Motegi, na którym MM93 wysłał swojego dublera na wyścig gokartowy, to Marquez znów zgarnął dublet i zmniejszył stratę do lidera do zaledwie dwóch „oczek”. Przed zmaganiami na Mandalice jak mantrę powtarzano, że to właśnie tam przed rokiem Marc doznał poważnej kontuzji i nigdy nie dojechał tam do mety wyścigu MotoGP. W sobotę wygrał on jednak indonezyjski sprint i po raz pierwszy w tym roku został samodzielnym liderem „generalki”. Radość nie trwała jednak długo, bo zaledwie 24 godziny później to Aprilia zgarnęła cztery pierwsze miejsca w wyścigu. Marquez był szósty przy trzeciej lokacie Martina, co pozwoliło Jorge odzyskać prowadzenie. W punktach było 355 do 353. Obaj w Indonezji zdobyli tyle samo punktów, więc za cichego zwycięzcę uznawano Marqueza, bo na najtrudniejszym dla siebie obiekcie – nie stracił do głównego rywala choćby jednego „oczka”.

Do decydujących rozstrzygnięć doszło na Phillip Island, kiedy to Marquez – pomimo upadku na początku deszczowych kwalifikacji – sięgnął po pole position z miażdżącą przewagą nad rywalami. W sobotnim sprincie toczył epicki pojedynek z Martinem o wygraną, ale niestety to piękne ściganie zakończyło się przedwcześnie, kiedy Jorge upadł na ósmym okrążeniu. W efekcie zawodnik Aprilii złamał prawy nadgarstek, ale nieco szczęśliwie dla niego przez złą pogodę odwołano wyścig w Australii.

Marc Marquez w walce z Jorge Martinem w sprincie w Australii. / fot. MotoGP

Ostatnia prosta w walce o tytuł

Tym samym Marquez wyjechał z Phillip Island z 10 punktami przewagi nad Martinem i jak się okazało – potem tylko ją powiększał. W Malezji Jorge nie wystartował z powodu kontuzji, a Marc wywalczył drugie miejsce w sprincie i wygrał wyścig. Było to nie tylko jego siódme zwycięstwo w sezonie 2026, ale też jednocześnie osiemdziesiąta wygrana w klasie MotoGP. Dzięki temu MM93 miał już 44-punktową przewagę nad Martinem i zyskał pierwszą tzw. piłkę meczową.

W Katarze zrobiło się gorąco, bo na czwartym okrążeniu sprintu doszło do zderzenia Marqueza z Bezzecchim. Marco próbował wciskać się po wewnętrznej, ale przewrócił się, a Marc w sobie tylko znanym stylu utrzymał się na motocyklu i… wygrał. Sędziowie nie dopatrzyli się w tej sytuacji winy Hiszpana, uznając kolizję za incydent wyścigowy. W niedzielę „Bez” zgarnął zwycięstwo, Marc był drugi, a wracający po kontuzji Martin – siódmy. 

Marc Marquez vs. Marco Bezzecchi w sprincie w Katarze. / fot. MotoGP

Marc Marquez mistrzem świata 2026

Do Portugalii Marquez przyleciał jako lider mistrzostw z 60 punktami zapasu nad Martinem i aż 74 nad Bezzecchim. Do zdobycia – w dwóch sprintach i dwóch wyścigach – wciąż były jeszcze 74 punkty. Matematycznie więc „Bez” wciąż miał szansę na tytuł, ale musiałby wygrać wszystko i liczyć na cztery zera Marca. Zawodnikowi Ducati do przypieczętowania tytułu wystarczyło, żeby w sobotę zdobył o dwa „oczka” więcej od „Martinatora” i nie stracił więcej niż 11 punktów do Bezzecchiego.

Marc faktycznie był o krok od zdobycia mistrzostwa już podczas sobotniego sprintu. I to dosłownie o krok, bo chociaż po wygraną sięgnął Bezzecchi, to Marquez długo jechał na trzecim miejscu. Na dwa okrążenia przed metą Hiszpan upadł jednak w siódmym zakręcie i świętowanie musiało poczekać do niedzieli. MM93 wiedział, że bez względu na to, co zrobią rywale z Aprilii, do zdobycia tytułu wystarczy mu finisz na dziewiątej lokacie w wyścigu o GP Portugalii. Po starcie niedzielnego wyścigu Marquez objął prowadzenie, ale potem spadał za plecy kolejnych rywali i jechał wyraźnie spięty. Ostatecznie finiszował na ósmej lokacie i… 

Marc Marquez został dziesięciokrotnym mistrzem świata, przypieczętowując tytuł na jedno Grand Prix przed końcem sezonu! Po osiem ze swoich dziesięciu mistrzostw Hiszpan sięgnął w królewskiej klasie MotoGP. Przy okazji stał się autorem najbardziej spektakularnego – pod względem odrobionych punktów – punktowego comebacku w historii Grand Prix. Po siedmiu pierwszych rundach sezonu, na koniec maja tracił do lidera 102 punkty. Po wyścigu w Portugalii ma 43 „oczka” przewagi nad najbliższym rywalem, a do końca sezonu wciąż pozostało już tylko 37 punktów do zdobycia.

Czy to najlepsze mistrzostwo Marqueza w karierze?

W tym miejscu można zacząć zastanawiać się, czy tegoroczne mistrzostwo to najlepszy tytuł w karierze Marca Marqueza? Zdania będą podzielone i trudno się temu dziwić, bo każde mistrzostwo było inne. To ubiegłoroczne miało wyjątkowy smak, bo przyszło po latach walki z kontuzjami. Hiszpan wrócił na szczyt po sześcioletniej przerwie, do czasu urazu z Indonezji dominując rywalizację i zapewniając sobie tytuł na pięć rund przed końcem sezonu. Tegoroczny tytuł smakuje jednak zupełnie inaczej, bo MM93 wchodził w sezon z kontuzją i nie miał do dyspozycji najlepszego motocykla w stawce. Początkowo jeździł z kontuzją ramienia, złamał stopę i w pewnym momencie miał ponad 100-punktową stratę do lidera. Mało tego, na Mugello zaliczył swój dziesiąty powrót po kontuzji w ciągu sześciu lat!

Co prawda niektórzy, jak chociażby Andrea Dovizioso uważają, że Aprilia i jej zawodnicy sami ten tytuł przegrali – przez upadki, kontuzje i kary „Beza” oraz złamaną rękę „Martinatora”. Warto jednak pamiętać, że trzeba było jeździć na tyle równo, by wszystkie te potknięcia rywali wykorzystać, a Marquez robił to z wręcz zabójczą skutecznością. Tymczasem pięciokrotny mistrz świata Jorge Lorenzo w jednym z niedawnych wywiadów przyznawał wprost, że według niego „Marc Marquez pod względem techniki i umiejętności jest najlepszym zawodnikiem w historii”.

Nawet jeśli tegoroczny tytuł nie jest najlepszym, jaki zdobył Marc Marquez, to śmiało można go umieścić w czołowej trójce. Pewne jest jedno: Hiszpan niczego nikomu nie musi już udowadniać, ale mamy nieodparte wrażenie, że jeszcze nie powiedział ostatniego słowa. A nam nie pozostaje nic innego, jak po prostu cieszyć się każdym startem MM93 w MotoGP, bo jako 33-latek, po serii kontuzji i walki z własnym ciałem, nieuchronnie zbliża się on do końca kariery…

* dane zaktualizowane w niedzielę 22 listopada 2026 po wyścigu o MotoGP w Portugalii.

Przeczytaj też:

Zdjęcia: MotoGP, Ducati

KOMENTARZE