fbpx

Całe życie Jerzego Jankowskiego związane było z motoryzacją, zarówno jako konstruktora, jak i zawodnika.

To był prawdziwy człowiek renesansu, zasługujący na obszerną książkę biograficzną. Pasja tworzenia była nierozerwalną częścią jego osobowości, a połączona ogromnym talentem i praktycznym zmysłem konstrukcyjnym zaowocowała wieloma pojazdami – motocyklami i samochodami, użytkowymi i sportowymi.


REKLAMA

Urodził się 4 lipca 1920 roku w Będzinie. Starty w zawodach motocyklowych rozpoczął w 1936 roku, kolejno w barwach Klubu Motocyklowego Dąbrowa Górnicza, „Pogoń” Katowice i „Polonia” Bytom. W tym samym czasie ujawnił się jego talent konstruktorski.Wiosną1939 roku ogólnopolski magazyn „Motocykl i Cyclecar” opisywał zmodyfikowane przez niego DKW RT3. Był to bardzo nowatorski tuning, który sprawdził się w praktyce.

Po wojnie, w 1947 roku, był organizatorem pierwszego zespołu sportowego kieleckich zakładów SHL. W pierwszym sezonie motocykle wyczynowe SHL miały jeszcze angielskie silniki Villiers 98. W następnym roku, zarówno wersje sportowe, jak i turystyczne wyposażano już w polskie silniki S01. Wraz z pojawieniem się tej jednostki napędowej Jankowski rozpoczął tworzenie wersji wyścigowych i rajdowych.

Z Kielc przeniósł się do Warszawskiej Fabryki Motocykli, gdzie wspólnie z Krzysztofem i Stanisławem Brunami tworzył dział konstrukcyjny. Właśnie tam powstawały prototypy oraz pierwsze wersje polskich motocykli sportowych, a także pierwsze, krajowe skutery, które po fazie prototypowej weszły do produkcji pod nazwą „Osa”.

Po odejściu z WFM Jerzy Jankowski rozpoczął pracę w kolejnej placówce, która dla miłośników sportów motorowych jest po prostu legendarna. Mowa o Ośrodku Techniczno-Zaopatrzeniowym PZMot, mieszczącym się w Warszawie przy ulicy Kickiego. Tam mógł w pełni oddać się pasji tworzenia profesjonalnych pojazdów wyczynowych. Ogółem na swoim koncie miał konstrukcje 23 motocykli i samochodów sportowych oraz 19 patentów z dziedziny motoryzacji. Na swoich pojazdach umieszczał znak raka, co stało się wizytówką Jankowskiego.

Był również aktywnym zawodnikiem. W 1947 roku reprezentował Polskę w międzynarodowej „Sześciodniówce”, w której zdobył złoty medal. W latach 1950-53 zdobył 10 tytułów mistrza i wicemistrza Polski w kilku klasach w rajdach terenowych i wyścigach motocyklowych. W późniejszych latach był również kilkakrotnym mistrzem Polski w wyścigach samochodowych.

Jerzy Jankowski zmarł 21 maja 1987 r. Do końca swoich dni był aktywnie związany z motoryzacją. W jego przypadku była to nierozerwalna część życia – pasja i praca.

Publikacja Świat Motocykli 4/2013.

KOMENTARZE

REKLAMA

Polecane artykuły
Pierwsze powiewy wiosny sprawiają, że zaczynamy myśleć o obudzeniu motocykla.…
Nowozelandczyk Levi Sherwood wygrał pierwszy przystanek Światowej Serii Red Bull…