100 lat Ducati. Czy warto pojechać World Ducati Week?

Cieszę się, że żyję w momencie, w którym mogę świętować setne urodziny z niemal każdą marką motocyklową. No dobra, gdy Harley obchodził swoją setkę, to jeszcze nie był w kręgu moich zainteresowań, ale na 120. rocznicę bawiłem się wybornie! Teraz mamy okazję obserwować okrągły jubileusz wyjątkowej włoskiej marki… Ducati.

Setka nieco naciągana, bo owszem, firma została założona w 1926 roku, ale zajmowała się wtedy budową radioodbiorników. Brała aktywny udział w pierwszym połączeniu radiowym pomiędzy Włochami a Stanami Zjednoczonymi, a później specjalizowała się w optyce, która w trakcie II wojny światowej była kluczowa w walce na morzu. Właśnie z tego powodu fabryka została zrównana z ziemią. Po wojnie, jak to w wielu innych przypadkach, trzeba było coś robić i padło na motocykle. Dlatego za dwadzieścia lat doczekamy się pewnie kolejnego stulecia Ducati, ale tym razem typowo motocyklowego, ponieważ ich pierwszy jednoślad, Ducati Cucciolo, powstał w 1946 roku.

Gdzie są fajerwerki?

Nie ukrywam, że lubię motocykle Ducati. Niegdyś były egzotyką, która nie do końca mnie pociągała, dziś dzięki technice skoncentrowanej na sporcie uważam ich maszyny za jedne z najciekawszych na rynku. Od kilku miesięcy wyczekiwałem spektakularnej premiery na 100-lecie i się nie doczekałem. Liczyłem, że do seryjnej produkcji w modelu Panigale V4 R wejdzie skrzynia biegów typu seamless lub zaprezentowany nam zostanie następca Desmosedici RR, czyli motocykla bazującego na maszynie MotoGP z homologacją drogową.

Zamiast tego głównym punktem programu jest Ducati Superleggera V4 Centenario. Motocykl zjawiskowy, z karbonowymi rurami zawieszenia i karbonowo- ceramicznymi tarczami hamulcowymi. Ważący 173 kilogramy na sucho i w wersji torowej generujący 247 koni mechanicznych. Naprawdę WOW! Tyle że to wciąż nie Desmosedici RR… Po cichu dowiedziałem się, że na przeszkodzie stanęły wyzwania homologacyjne. Nie ma co narzekać, bo i tak wszystkie Superleggery zostały sprzedane jeszcze przed datą premiery. Jakim sposobem? Otóż jeśli jesteś topowym klientem Ducati, dostaniesz zaproszenie do zakupu, zanim tacy zwykli motocykliści jak my się o nich dowiemy. Na szczęście zwykli „Ducatisti” mogli pooglądać prawdziwe fajerwerki w trakcie nocnej imprezy na plaży w Misano Adriatico.

Na WDW trzeba pojechać

Do wyjazdu na World Ducati Week podszedłem uczciwie. Stwierdziłem, że na 100- lecie takiej marki wypada kupić motocykl Ducati. Po miesiącach poszukiwań używki, która przykułaby moją uwagę, skończyło się na zakupie nowego Ducati Panigale V2 w edycji Marc Marquez 93. Za tym zakupem stało więcej przesłanek, ale film o tym możecie obejrzeć na dole strony, a motocykla nie omieszkam opisać w kolejnych numerach. Zapakowałem rodzinę, motocykl i ogień na imprezę na legendarnym torze Misano.

Już na wysokości Rimini uśmiech nie schodzi nam z ust. Nadmorskie miasteczka usłane są czerwonymi (i nie tylko) motocyklami. Mnogość i różnorodność maszyn Ducati i uśmiechniętych na nich ludzi są oszałamiające! Jedziesz, a obok ciebie replika Mike’a Hailwooda, a z naprzeciwka jedzie wspomniane Desmosedici RR. Mózg wybucha. Kultowe modele 916 i 996? Po tym wyjeździe przestały być dla mnie unikalne, bo dosłownie wyskakiwały z każdej uliczki. Gdy spacerowaliśmy pomiędzy takimi motocyklami, szczęki szorowały daleko za nami, bo nie sposób było ich pozbierać. Co ciekawe, na tle tak kultowych maszyn moje Panigale MM93 przyciągało zaskakująco dużo uwagi.

Głównym punktem WDW jest impreza na torze. Tu się zaczyna ciekawie. Na tor wjeżdżamy na motocyklach, kolejka na kilometr, jak nie dłużej. Temperatura powietrza w cieniu? Jakieś 38 stopni. Temperatura w środku korka? Na wyświetlaczu zobaczyłem 61 stopni… Powietrza, nie płynu w silniku! Poddajesz się temu, jak i reszta ludzi wokół ciebie. Wszyscy w otwartych kaskach, krótkich spodenkach, z przyklejonymi na stałe uśmiechami. Dostaliśmy się! Jak impreza na torze? Szczerze? Jak wyścig MotoGP. Trzeba pojechać raz w życiu, żeby się przekonać, że lepiej się go ogląda w telewizji.

Prawdziwa impreza i atrakcje są poza torem. W przypadku MotoGP są to pola namiotowe, a na WDW – okoliczne miasteczka. Było kilka fajnych atrakcji, jak chociażby mobilne muzeum Ducati, gdzie mogliśmy zobaczyć oryginalne 916 Massimo Tamburiniego czy zwycięski motocykl Caseya Stonera. Był też mobilny serwis, bo niektórzy uczestnicy przyjechali na kołach z… Chin. Poza tym? Palący w stopy asfalt i kolejki. Długie sznury smażących się w upale Ducatisti po koszulkę czy autograf. Chłodząca kurtyna wodna? Zapomnij. Woda pitna? Zapraszamy do kolejeczki. Tłumy były przytłaczające dla organizatorów, czego można się było spodziewać po setnych urodzinach. Na szczęście, po opuszczeniu toru w ciągu 10 minut możemy znaleźć się na plaży i wskoczyć do morza.

Warto?

No jasne! Koniecznie trzeba odwiedzić tę okolicę w trakcie WDW. Najlepsze imprezy kręcą się poza torem. Swoboda, uśmiechy, rozmowy o motocyklach nie mają końca. Możemy też wskoczyć na swój motocykl i po chwili jesteśmy w Tavullii, miejscowości, z której pochodzi Valentino Rossi. Pojechałem tam na moim V2 MM93, ale nie odważyłem się zatrzymać na kawę.

Impreza Ducati? Tor wystarczy odwiedzić raz, chociaż… jest pewna opcja. Nazywa się Ducatisti Plus. Specjalna strefa dla wyjątkowych klientów. Loża, piękny wystrój, ekran do oglądania atrakcji na torze i… woda! Teraz na poważnie. Każda masowa impreza ma wejściówki typu VIP. Mogą się nazywać Gold, Platinum czy jakkolwiek inaczej. Ducatisti Plus? Po poznaniu założyciela jednego z największych klubów Ducati, który zorganizował bicie rekordu Guinnessa w największej liczbie motocykli Ducati Monster w jednym miejscu, miałem pewien dysonans. Jeśli taki człowiek jest prawdziwym Ducatisti, a tamci są Plus, to ja jestem… Minus? W mojej ocenie rozdzielanie pasjonatów marki według siły nabywczej w dniu wspólnego świętowania pozostawiło lekki niesmak. Strefa VIP? Jasne! Ducatisti Plus? Słabo.

Dla takich szaraków jak my zabrakło strefy relaksu z miejscem do siedzenia, rozmowy i napicia się czegoś zimnego. Takiego uznania, że przyjechaliśmy, żeby wspólnie świętować istnienie tych wyjątkowych motocykli. Istnieje też ryzyko, że przemawia przeze mnie rozgoryczenie, bo media z różnych stron świata miały możliwość przeprowadzenia wywiadów z zawodnikami Ducati. Polska nie dostała zaproszenia. Czy w związku z tym sprzedam Ducati? Nie. Czy jeszcze tam kiedyś pojadę? No pewnie!

Zobacz też:

Tekst po raz pierwszy ukazał się w drukowanym wydaniu magazynu „Świat Motocykli” [04/2026]