fbpx
Lost your password?
Strona główna

Czy to możliwe, że największa rewolucja transferowa ostatnich lat w MotoGP już się wydarzyła… tylko nikt jeszcze oficjalnie jej nie potwierdza? Nie tak dawno temu zawodnicy sugerowali, że wszystko rozstrzygnie się już przed startem sezonu w Tajlandii. Mamy kwiecień i zamiast oficjalnych komunikatów dostajemy ciszę – ale taką, która aż dzwoni w uszach.

Rynek kontraktowy na sezon 2027 znalazł się w nietypowej sytuacji – mimo licznych doniesień i przecieków, oficjalnych potwierdzeń wciąż jest bardzo niewiele. Nie wynika to jednak z braku decyzji, lecz z czynników, które wykraczają poza sam sport.

Kluczową rolę odgrywają przeciągające się negocjacje pomiędzy producentami a Liberty Media dotyczące nowej umowy komercyjnej od 2027 roku. Dopóki nie zostanie ona sfinalizowana, zespoły nie mają pełnej jasności co do przyszłych warunków funkcjonowania. W efekcie wiele kontraktów może być już uzgodnionych, ale ich ogłoszenia są odkładane w czasie.

Tymczasem cała układanka jest już zaskakująco czytelna. Pedro Acosta trafi do fabrycznego składu Ducati, w teorii wskakując z kapryśnego KTM-a do dominującego producenta ostatnich lat. Pecco Bagnaia ma obrać kierunek na Aprilię i podpisać kontrakt w formule 2+2 (dwa lata z opcją na kolejne dwa sezony). Fabio Quartararo w końcu ucieknie z Yamahy i zamieni ją na Hondę, która ewidentnie szykuje się na powrót do walki o najwyższe cele. Z kolei Jorge Martin ma zostać nową twarzą odbudowy Yamahy.

Do tego dochodzi Alex Marquez, który według padoku jest już praktycznie dogadany z KTM-em – i to na znacznie lepszych warunkach finansowych niż dotychczas u Gresiniego. To nie jest zwykłe przemeblowanie. To przebudowa całego układu sił. W tym wszystkim coraz ciekawiej wygląda sytuacja właśnie składu Nadii Padovani. Jej ekipa znalazła się w samym środku transferowej burzy i – delikatnie mówiąc – nie wszystko idzie po jej myśli. Największym punktem zapalnym jest sprawa Fermina Aldeguera. Hiszpan, który miał być jednym z filarów projektu, jest coraz mocniej łączony z przejściem do VR46, gdzie pozostanie na Desmosedici.

I trudno się dziwić frustracji zespołu Gresiniego, który mocno wiązał przyszłość z Aldeguerem, tym bardziej w obliczu utraty Alexa Marqueza. Fermin dowozi solidne wyniki, nawet pomimo utraty zimowych testów przez złamaną nogę. Teraz ma trafić pod skrzydła ekipy VR46, która zaczyna wyrastać na zespół satelicki numer jeden w strukturach Ducati. Alessio Salucci z VR46 wprost mówił o Aldeguerze jako „fantastycznym zawodniku” i jednocześnie wyraźnie sugerował, że Fabio Di Giannantonio zostanie w składzie. To stawia pod znakiem zapytania przyszłość Franco Morbidellego w MotoGP w ogóle.

To klasyczna sytuacja: ktoś musi zrobić miejsce. I wygląda na to, że miejsc zaczyna brakować nie tylko dla obecnych zawodników MotoGP, ale też dla tych, którzy jeszcze niedawno byli z nią bardzo mocno łączeni z królewską kategorią. Dobrym przykładem jest Nicolo Bulega. Jeszcze zimą mówiło się o jego możliwym przejściu do królewskiej klasy, a Ducati rozważało różne scenariusze. Dziś jednak, przy ruchach wokół VR46, Gresiniego i fabrycznego zespołu, dla Włocha po prostu nie widać miejsca na 2027 rok. I to najlepiej pokazuje, jak ciasno zrobiło się w stawce.

Przez chwilę pojawiły się nawet plotki, że Gresini ma dość tej układanki i rozważa przejście do Hondy. To byłby ruch odważny, ale ryzykowny – zwłaszcza w momencie, gdy Ducati w teorii wciąż oferuje najlepszy pakiet sportowy. Ostatecznie wszystko wskazuje na to, że zespół z Faenzy zostaje przy Ducati, choć relacje na pewno nie są już tak oczywiste jak kiedyś.

A skoro Gresini traci Aldeguera i Alexa Marqueza na rzecz rywali, to czeka go całkowite przebudowanie składu. Coraz częściej mówi się o powrocie Enei Bastianiniego – czyli zawodnika, który właśnie w tej ekipie debiutował w MotoGP i został drugim wicemistrzem świata. U boku Włocha miałby pojawić się debiutant z Moto2 – Daniel Holgado. To zestawienie łączy doświadczenie z młodością, ale też jasno pokazuje, że Gresini mimo wszystko jest gotowy nowy rozdział.

Holgado nie jest jedynym młodym nazwiskiem na horyzoncie. David Alonso, absolutna rewelacja ostatnich sezonów, ma według hiszpańskich mediów także awansować do MotoGP i wystartować Hondzie. To ruch, który idealnie wpisuje się w strategię Japończyków, którzy pomału zaczynają wracać do walki bliżej czołówki. Jeśli do tego dojdzie duet Quartararo–Alonso, Honda nagle przestanie być zespołem „w odbudowie”, a może stać się realnym zagrożeniem.

W tle tej układanki zaczyna się jednak rysować jeszcze jeden, bardzo ciekawy wątek – KTM. Jeszcze niedawno wydawało się, że fabryczny skład tej marki na 2027 rok będzie dość klarowny. Do Alexa Marqueza przymierzano Mavericka Vinalesa, który miał wnieść doświadczenie i stabilność. Problem w tym, że rzeczywistość szybko to zweryfikowała.

Problemy zdrowotne Vinalesa, operacja barku i niepewna forma sprawiły, że jego przyszłość stanęła pod znakiem zapytania. I to nie tylko w kontekście KTM-a, ale w ogóle dalszej kariery w MotoGP. W pewnym momencie zaczęto więc spoglądać w stronę „Bestii” jako potencjalnego wzmocnienia fabrycznego składu, ale ten scenariusz dziś wydaje się coraz mniej realny – Włoch jest coraz mocniej łączony z powrotem do Gresiniego.

I w tym momencie pojawia się problem, którego KTM nie miał od dawna. Bo o ile przyjście Alexa Marqueza wydaje się przesądzone, o tyle drugi fotel pozostaje wielką niewiadomą. Brad Binder od dłuższego czasu nie spełnia pokładanych w nim oczekiwań i trudno dziś powiedzieć, czy to właśnie z nim „Pomarańczowi” będą chcieli budować skład na nową erę.

Kolejnym elementem układanki jest jeszcze ekipa Tech3 pod wodzą Guenthera Steinera. Nowy szef zespołu nie ukrywa, że rozgląda się za alternatywami i potrzebuje „konkretnych gwarancji” od KTM-a, jeśli współpraca ma być kontynuowana po 2026 roku. Problem w tym, że tych gwarancji na razie nie ma. Jeśli Tech3 zostanie z KTM-em, prawdopodobnie nie będzie mógł liczyć na fabryczne wsparcie.

Co więcej, coraz głośniej mówi się o tym, że Honda chce mieć sześć motocykli na starcie – dokładnie tak jak Ducati. A to oznacza, że potrzebuje dodatkowego zespołu satelickiego. Tech3, który ma już doświadczenie we współpracy z japońskimi producentami, wydaje się naturalnym kandydatem. Gdyby do tego doszło, mielibyśmy prawdziwe trzęsienie ziemi. Tech3 przechodzi na Hondę, KTM traci kluczowego partnera, a na rynku pojawiają się nowe miejsca. I nagle nazwiska takie jak Joan Mir, który może znaleźć się na wylocie z Hondy (przynajmniej fabrycznej) – zaczynają mieć nowe możliwości.

Wszystko to składa się na obraz rynku, który wcale nie jest zamrożony. On jest w trakcie ogromne przebudowy – tylko jeszcze nieoficjalnej. Każdy ruch jednego zespołu uruchamia reakcję łańcuchową w kilku kolejnych. Każda decyzja na szczycie wpływa na dziesiątki mniejszych.

I dlatego właśnie ta cisza jest tak głośna. Bo kiedy w końcu Liberty i producenci podpiszą porozumienie, wszystko może wydarzyć się naraz. Transfery, które dziś są tylko „plotkami”, nagle staną się faktami. Zespoły odsłonią karty, a układ sił na sezon 2027 zostanie zdefiniowany w ciągu kilku dni. Pytanie tylko, czy wtedy ktokolwiek jeszcze będzie zaskoczony.

Przeczytaj też:

KOMENTARZE