MotoGP: Powrót do Europy. Czy Aprilia wygra po raz kolejny?

Trzy pierwsze rundy sezonu – w Tajlandii, Brazylii i USA – ustawiły hierarchię zaskakująco szybko. Marco Bezzecchi wygrał wszystkie niedzielne wyścigi i z 81 punktami prowadzi w klasyfikacji generalnej. Aprilia dorzuciła do tego prowadzenie wśród konstruktorów i zespołów.

Po Austin rywalizacja nagle się zatrzymała – długa przerwa nie była przypadkiem, bo przez sytuację geopolityczną GP Kataru przeniesiono na listopad. I tak, zamiast płynnego rytmu sezonu, dostaliśmy pauzę, która dla jednych była wybawieniem, a dla innych może oznaczać wybicie z rytmu.

W ten weekend to zawodnicy Aprilii przyjeżdżają do Jerez jako punkt odniesienia. Bezzecchi stoi przed szansą szóstego zwycięstwa z rzędu (i czwartego w tym roku), co w MotoGP zdarza się niezwykle rzadko. Włoch może też podkręcić rekord kolejnych okrążeń  przejechanych na prowadzeniu, która już teraz wygląda imponująco (121 kółek bez przerwy na pozycji lidera w wyścigach). Tyle że ten obraz nie jest całkowicie idealny – wyraźną słabością „Beza” pozostają sobotnie sprinty, w których traci sporo punktów i oddaje inicjatywę rywalom. Jeśli chce utrzymać przewagę w dłuższej perspektywie, właśnie nad tym musi popracować. Wszyscy przecież pamiętają, że to właśnie słabe sprinty częściowo doprowadziły Pecco Bagnaię do utraty mistrzostwa w 2024 roku na rzecz Jorge Martina.

Do tego dochodzi jeszcze jeden haczyk: Jerez nigdy nie było dla Aprilii torem szczególnie łaskawym. Najlepszy wynik to podium Aleixa Espargaro z 2022 roku. Poza tym – żadnego zwycięstwa, żadnej dominacji. Jeśli wygrają tutaj, to już nie będzie „dobry początek sezonu”. To będzie sygnał, że naprawdę zmienił się układ sił.

Marco Bezzecchi prowadzi w „generalce”, ale jak najszybciej musi poprawić swoją formę w sprintach.

Ducati może patrzeć na to wszystko na razie z umiarkowanym niepokojem. Powrót do Europy to swego rodzaju nowe rozdanie. Co prawda ostatnio to oni pisali historię w Jerez – Bagnaia wygrywał tu trzy lata z rzędu (2022–2024), wcześniej triumfował Jack Miller, a łącznie mają sześć zwycięstw w erze MotoGP. Problem w tym, że dziś bardziej żyją przeszłością niż teraźniejszością. Co ciekawe, od ośmiu ostatnich wyścigów żaden z zawodników fabrycznego składu Ducati nie stanął na podium. Jak na Ducati to brzmi jak coś, co jeszcze niedawno było nie do pomyślenia.

W tym wszystkim szczególne uwaga skupi się na braciach Marquezach. Alex wraca do Jerez jako ubiegłoroczny triumfator – to właśnie tutaj w 2025 roku wygrał swój pierwszy wyścig w MotoGP. Tyle że w tym sezonie, na fabrycznym Ducati, jest cieniem samego siebie sprzed kilku miesięcy. Hiszpan nie może odnaleźć się na Desmosedici GP26 i na razie zamiast walki w czołówce – jest dopiero ósmy w mistrzostwach.

A jego brat Marc? Tu robi się jeszcze ciekawiej. Z jednej strony wygrywał w Jerez trzykrotnie i osiem razy finiszował na podium, ale to właśnie tu nabawił się kontuzji, która niemal posłała go na wyścigową emeryturę. Z drugiej – rzeczywistość sezonu 2026: dwa podia w sprintach, zero w niedzielę i 36 punktów straty do Bezzecchiego. Jeśli Marc wygra w niedzielę, sięgnie po setne zwycięstwo w Grand Prix i zapisze się w historii obok Valentino Rossiego i Giacomo Agostiniego. Jerez może być dla niego przełomowe, bo po dłuższej przerwie i czasie na dojście do zdrowia powinien być w lepszej formie fizycznej niż miesiąc temu.

Zwycięstwo Alexa Marqueza w GP Hiszpanii 2025 było jego pierwszym triumfem w MotoGP. Czy to właśnie Jerez będzie dla Ducati punktem zwrotnym w tym sezonie?

Tymczasem KTM to dziś przede wszystkim Pedro Acosta. Hiszpan w dużej mierze maskuje rzeczywistą formę motocykla, bo wygląda jak jedyny zawodnik w tej stawce, który potrafi wycisnąć z niego absolutne maksimum. Trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej robi wrażenie, ale też trochę zakrzywia obraz – to bardziej efekt jego talentu i regularności niż realnej siły całego projektu. W fabrycznym zespole obok niego Brad Binder zawodzi i na razie jest daleko od swojego dawnego poziomu, choć wciąż potrafi nadrabiać słabe kwalifikacje tempem wyścigowym. W Tech3 sytuacja jest jeszcze bardziej niestabilna. Z jednej strony Enea Bastianini ma za sobą udany weekend w USA i wreszcie było widać u niego coś więcej niż walkę o przetrwanie – może to jeszcze nie przełom, ale pojawiło się światełko w tunelu. Z drugiej strony jest problem: kontuzjowany Maverick Vinales wciąż dochodzi do siebie po operacji, a Pol Espargaro, który miał go zastąpić, również wypadł przez uraz.

Z kolei Honda prezentuje się całkiem nieźle, a motocykl stał się bardziej przewidywalny i coraz częściej pozwala zawodnikom po prostu jechać. Tyle że na razie to wciąż czegoś jej brakuje, by regularnie walczyć w czołówce. Najlepszym dowodem jest klasyfikacja generalna: najwyżej sklasyfikowany zawodnik HRC, Luca Marini, zajmuje dopiero 10. miejsce. To pokazuje skalę pracy, jaka wciąż jest przed nimi. Zresztą nawet gdy pojawia się tempo, nie idą za tym wyniki – Joan Mir kilkukrotnie był na dobrej drodze po solidne punkty, ale kończyło się upadkami. W sumie w tym sezonie przewracał się już cztery razy w sprintach i wyścigach, co tylko podkreśla, jak cienka jest granica między postępem a stratą. Do tego dochodzi kolejny problem – rozwój motocykla może wyraźnie wyhamować przez poważną kontuzję Aleixa Espargaro.

I na końcu Yamaha – przypadek, który coraz trudniej tłumaczyć, nawet mimo jazdy z wciąż nowym silnikiem V4. Teoretycznie Jerez powinno napawać Yamahę optymizmem, bo wygrywała tu dziesięciokrotnie i hurtowo stawała na podium. Mało tego, jeszcze rok temu Fabio Quartararo zrobił tu coś kompletnie wbrew logice: pole position i drugie miejsce w wyścigu na motocyklu, który wcale nie powinien walczyć o podium. To był jeden z tych dni, kiedy talent zakrywa wszystkie problemy. Tyle że dziś nawet to nie wystarcza. Yamaha zdobywa punkty od święta i po prostu nie ma tempa. Największym problemem jest jednak to, że na zapleczu coś wyraźnie nie działa, inżynierowie nie słuchają zawodników, a ci są coraz bardziej zrezygnowani. Paradoksalnie słaby wynik w Jerez może im pomóc – Quartararo przyznawał, że Yamaha musi przekonać się, jak daleko jest od czołówki.

W ubiegłym sezonie Fabio Quartararo zaliczył spektakularny weekend w Jerez – z pole position i podium.

Jedno jest pewne – Jerez od lat potrafi oddzielić formę chwilową od tej prawdziwej. I dlatego ten weekend jest tak ważny. Bo jeśli Aprilia wygra także tutaj, to przestaniemy mówić o przypadku, a zaczniemy o realnym początku dominacji. Jeśli zwycięży ktoś inny – narracja o ich hegemonii zacznie się sypać szybciej, niż domek z kart.

Przeczytaj też:

• Yamaha musi zrozumieć, że jest wolna – Fabio Quartararo
• Ai Ogura w Yamasze?! Czy ten duet ma szansę na sukces?
• Aleix Espargaro kontuzjowany! Czy to koniec jego kariery jako testera Hondy?
• Transferowa cisza przed burzą. Jak mogą wyglądać składy w 2027 roku?
• Baggerowy Puchar Świata dla dziewięciu… Kamil, musisz?!
• Co wywołało chaos w GP Brazylii? – Organizatorzy odpowiadają!
• Jakie rekordy MotoGP może pobić Marc Marquez w sezonie 2026?
• Jak działają kary w sezonie 2026 MotoGP?

W sezonie 2026 wszystkie sesje treningowe, kwalifikacyjne, sprint oraz wyścigi można oglądać nie tylko poprzez oficjalną stronę MotoGP (po wykupieniu pakietu), ale także w Polsacie Sport Premium 2 oraz na stronie www.polsatsport.pl!

GP Hiszpanii 2026 – program TV rundy MotoGP:

Zdjęcia: Gresini, Aprilia, KTM, Yamaha