Elita motocyklistów polskich: Jerzy Dąbrowski

Z sukcesami startował w zawodach o bardzo odmiennej specyfice – na żużlu, w rajdach motocrossowych i wyścigach ulicznych. Wśród rywali zwany był sympatycznie ”Orzełkiem Kaszubskim„.

Urodził się w 1918 roku w rodzinie, w której pasja motocyklowa była mocno zakorzeniona. Jego ojciec był znanym propagatorem sportów motorowych na Wybrzeżu. Jerzy Dąbrowski miał ogromny talent, co sprawiło, że jego kariera rozwijała się bardzo szybko. Pod koniec lat 30. był już czołowym zawodnikiem, m.in. w 1938 roku reprezentował Polskę na prestiżowych wyścigach Grand Prix Estonii.

Po prostu Mistrz!

Szczyt kariery Dąbrowskiego przypadł na okres powojenny. W latach 1947-1952 trzykrotnie triumfował w Rajdzie Tatrzańskim. Zdobył złoty medal podczas Międzynarodowego Maratonu Motocyklowego w 1948 roku. W tym samym roku był członkiem drużyny, która zdobyła Mistrzostwo Polski w wyścigach na żużlu. Był mistrzem Polski w wyścigach drogowych: w 1946 roku (klasa 250), w 1947 roku (klasa 250 i 350), w 1948 roku (klasa 500), w 1952 roku (klasa 500). W rajdach tytuł mistrzowski wywalczył w 1949 roku (klasa 500). W 1956 roku zdobył srebrny medal w ”Sześciodniówce„ w Garmisch-Partenkirchen.

Koledzy i rywale wspominali go jako człowieka bardzo pogodnego, koleżeńskiego i honorowego, przy tym upartego, z dużym zacięciem sportowym. W czerwcu 2011 r., w wywiadzie Stanisław Kanas tak scharakteryzował Jerzego Dąbrowskiego: „mieszkał w Gdańsku, dobry kolega, zawsze można było na niego liczyć”.

Jerzy Dąbrowski startował w barwach klubów gdyńskich, gdańskich i warszawskich. Ponad dwudziestoletnią karierę sportową (z przerwą wojenną) zakończył w 1956 roku. Przez kolejne lata był bardzo aktywnym działaczem sportowym, m.in. członkiem Głównej Komisji Sportowej Motocyklowej oraz propagatorem sportów motocyklowych w Trójmieście i na Wybrzeżu. Zmarł 28 czerwca 1969 roku na atak serca. Miał zaledwie 51 lat.