WSBK: Nicolo Bulega nie zwalnia tempa i zgarnia hat-trick w Portugalli

Portimao to tor, który potrafi namieszać. Ślepe zakręty, różnice wysokości i charakterystyczne „rollercoasterowe” tempo sprawiają, że trudno tu o perfekcyjny weekend. A jednak Bulega sprawia wrażenie, jakby te wszystkie trudności po prostu go nie dotyczyły. Zaczął od pole position, wyrwanego Ikerowi Lecuonie w ostatniej chwili kwalifikacji, a potem… już tylko kontrolował sytuację.

Wyścig pierwszy był niemal kopią tego, co widzieliśmy wcześniej w Australii. Dobry start, szybkie objęcie prowadzenia i tempo, którego nikt nie był w stanie utrzymać przez pełen dystans. Lecuona próbował trzymać się blisko, ale Bulega zarządzał przewagą z wyraźnym spokojem. Za ich plecami historia była jednak znacznie ciekawsza – przede wszystkim za sprawą Miguela Oliveiry.

Portugalczyk, ścigający się przed własną publicznością i debiutujący w tym roku w WSBK zrobił dokładnie to, czego oczekiwali kibice. Trzecie miejsce w pierwszym wyścigu było jego pierwszym podium w WSBK i od razu wywołało ogromną euforię. I co ważniejsze – nie był to jednorazowy wyskok.

W wyścigu Superpole wszystko znów ułożyło się według znanego schematu: Bulega przed Lecuoną, a za nimi Oliveira. Przez chwilę wyglądało, że Oliveira utrzyma kontakt z liderem, ale kiedy Bulega przyspieszył i zaczął bić rekordy okrążeń, wszystko wróciło do znanego scenariusza. Oliveira utrzymał jednak trzecią pozycję, potwierdzając, że jego tempo to nie przypadek.

Wyścig drugi? Dokładnie ten sam układ sił. Bulega wygrał po raz trzeci w weekend, prowadząc od startu do mety i kompletując drugi z rzędu hat-trick w tym sezonie. To było już jego dziesiąte zwycięstwo z rzędu – liczba, która zaczyna brzmieć naprawdę poważnie. Do wyrównania rekordu Topraka Razgatlioglu, wynoszącego 13 triumfów z rzędu, jest już coraz bliżej. Lecuona tymczasem ponownie był drugi, a Oliveira po raz trzeci stanął na najniższym stopniu podium, choć tym razem musiał do samego końca odpierać ataki Alexa Lowesa.

W garażu Ducati robi się coraz ciekawiej. Iker Lecuona, który dopiero zaczyna swoją historię w tym zespole, zanotował trzy drugie miejsca i był najbliżej Bulegi przez cały weekend. Po trudnym weekendzie w Australii, Hiszpana dał pierwszy tak mocny sygnał, że może być w tym roku realnym kandydatem do regularnych podiów, a może i zwycięstw. Pod warunkiem, że uda się znaleźć sposób na powstrzymanie jego zespołowego kolegi.

Obok nich wyróżniał się Oliveira. Trzy razy był trzeci na domowym torze, pod presją i przy ogromnych oczekiwaniach. Do tego włączył się do walki z zawodnikami Ducati i odpierał ataków Lowesa do ostatnich metrów. To był weekend, który może zbudować jego sezon. Tym bardziej, gdy wziąć pod uwagę trudne wejście na BMW jego nowego team-partnera Danilo Petrucciego.

A jeśli już o Lowesie mowa, a właściwie o braciach Lowes… Alex przez cały weekend kręcił się tuż za podium i w wyścigu drugim był o włos od odebrania Oliveirze miejsca w TOP 3. Sam z kolei po raz kolejny zrobił swoje, kończąc na piątym miejscu. Pomału finiszowanie na piątej lokacie zaczyna robić się jego tegorocznym znakiem rozpoznawczym… Bimota, na której jeździ Alex, coraz wyraźniej zaznacza swoją obecność w stawce. To jeszcze nie poziom walki o zwycięstwa, ale stabilne miejsca w czołowej piątce pokazują, że ten projekt za jakiś czas może zaskoczyć.

Nie można też pominąć Yariego Montelli. W kwalifikacjach znów błyszczał (był trzeci), ale wyścigi okazały się dla niego znacznie trudniejsze. Upadki i problemy sprawiły, że zamiast walczyć o podium, kończył weekend daleko od czołówki. To zdecydowanie historia o niewykorzystanym potencjale na torze w Portimao.

W tle tych wszystkich historii pojawił się jeszcze jeden wątek – powrót Jonathana Rea. Sześciokrotny mistrz świata wskoczył do stawki w zastępstwie za kontuzjowanego Jacka Dixona i od początku swojego debiutanckiego weekendu na Hondzie – nie miał łatwego zadania. W kwalifikacjach był dopiero osiemnasty, ale w wyścigach konsekwentnie przebijał się do przodu i w niedzielnym starcie dojechał na punktowanej pozycji. Może to nie był spektakularny comeback, ale pokazuje, że nawet po przerwie nadal potrafi walczyć i zbierać punkty.

Im dalej w weekend, tym bardziej widać było jednak, że wszystkie te historie dzieją się gdzieś obok głównego bohatera. Nicolo Bulega nie tylko wygrywa – on kontroluje każdy element wyścigu. Tempo, starty, zarządzanie oponami, reakcje na rywali. Na razie nikt nie jest w stanie go realnie zagrozić.

I tu wraca pytanie, które zadajemy sobie od jakiegoś czasu: czy to dopiero początek sezonu i rywale dogonią Włocha, czy zapowiedź czegoś znacznie większego? Jeśli kolejne rundy będą wyglądały podobnie, możemy być świadkami przedstawienia jednego aktora. A wtedy cała reszta stawki stanie przed dużo trudniejszym wyzwaniem niż walka o zwycięstwa – będzie musiała znaleźć sposób, żeby w ogóle przerwać tę serię i sprawić, by losy mistrzostwa rozstrzygnęły się jak najpóźniej.

PS W ten weekend rywalizację rozpoczęła też seria Mistrzostw Świata Kobiet World WCR, w której startują dwie Polki – Karolina Danak oraz Patrycja Sowa. Obie ukończyły oba wyścigi, a Danak dwukrotnie sięgnęła po punkty, finiszując kolejno na 14. i 12. miejscu.

Trzecia runda sezonu 2026 World Superbike odbędzie się w weekend 17-19 kwietnia na torze Assen w Holandii.

WSBK Portimao 2026 – wyniki:

Wyścig 2:

Wyścig Superpole:

Wyścig 1: