New Imperial

Chociaż późniejsze motocykle zaopatrywane były w silniki własnej konstrukcji, wszystkie wczesne maszyny posiadały jednostki napędo-we z firmy Precision (późniejszy Beardmore Precision) i JAP. New Imperial po raz pierwszy bliżej dał się poznać motocyklistom w roku 1913 podczas wyścigów TT na wyspie Man, gdzie maszyna z silnikiem JAP 293 ccm radziła sobie raczej słabo. Pierwszy poważny sukces sportowy firma osiągnęła dopiero dziewięć lat później, kiedy to inna maszyna NI także z silnikiem JAP (348 ccm) „wykręciła” najszybsze okrążenie w klasie Junior TT, ze średnią prędkością 90,86 km/h. Kierowcą tej maszyny był legendarny Bert le Vack – człowiek, który zaprojektował silniki zarówno dla klasy Junior, jak i Lightweight (250 ccm). Dwa lata później Eddie Twemlow przysporzył New Imperial kolejnych laurów, spektakularnie wygrywając w klasach Junior i Lightweight i powtarzając ten sukces jeszcze w roku 1924. W następnym roku NI rozpoczął wytwarzanie własnych jednocylindrowych jednostek napędowych górno- i bocznozaworowych, które pozwalały na osiąganie w takich modelach jak Blue Prince 350 ccm prędkości 120 km/h.

Jednak to początek lat 30. był szczytem sławy motocykli New Imperial. W 1932 r. Norman Downs zdecydował się na wprowadzenie całkiem nowych silników. Również stylistyka nadwozia uległa znacznym zmianom. Pierwszą maszyną z nowej serii był Unit Minor 150. Rok później powstały takie modele jak 250 Unit Super, 350 Unit Plus i osiągający prędkość 128 km/h 500 ccm Unit Major. Do roku 1938 NI w swej ofercie miał ponad 20 modeli bazujących na tych jednostkach napędowych. W tym czasie firma zaczęła instalować w swych maszynach resorowane tylne zawieszenie wzorowane na Vincencie.

Podczas gdy produkcja szła pełną parą, budowano także maszyny nieseryjne, przeznaczone do sportu. Na szczególną uwagę zasługuje chyba najszybszy i najbardziej znany motocykl NI z górnozaworowym silnikiem V-twin 497 ccm (budowany także z mechaniczną sprężarką), który zbudowany był jak dwa single ze wspólnym wałem korbowym. Motocykl ten dosiadany przez konstruktora Lena Hortona odnosił spore sukcesy na torze Brooklands, stanowiąc w 1935 r. rekord prędkości pętli – 186 km/h. Motocykl ten wsławił się także, zdobywając w 1934 r. nagrodę magazynu „Motor Cycle” dla pierwszej brytyjskiej maszyny wielocylindrowej, która przejedzie dystans 100 mil (160,9 km) w czasie krótszym niż jedna godzina. New Imperial dokonał tego, osiągając średnią 164,5 km/h.

W 1932 r. Leo Devenport wygrał na New Imperial kolejny wyścig na wyspie Man w klasie Lightweight TT, poprawiając rezultat Charliego Dobsona (drugie miejsce w tej samej klasie) z poprzedniego roku. Jednak najsłynniejszym kierowcą ze stajni NI był z pewnością „Ginger” Woods, który odniósł dla firmy największą liczbę zwycięstw. Wydawało się, że spektakularne sukcesy na torach wyścigowych spowodują większe zainteresowanie tymi wspaniałymi maszynami. Tak jednak się nie stało. Kiedy po długiej i ciężkiej chorobie zmarł w 1937 r. właściciel firmy Norman Downs, główny konstruktor Matt Wright przeniósł się do AJS. Druga wojna światowa wisiała na włosku i sprawy zaczęły toczyć się źle. Podupadającą firmę wykupił w 1939 r. Ariel/Triumph Jacka Sangstera. To był faktyczny koniec działalności firmy, chociaż w pewnym momencie powstał plan, aby budować Triumpha 3T w wystroju New Imperial z charakterystycznym potężnym srebrzystym zbiornikiem paliwa. Projekt ten jednak nigdy nie wszedł w fazę realizacji, a po minionej sławie New Imperial pozostały tylko wspomnienia.