WSBK: Andrea Iannone poza stawką. Od „Maniaka” do „dziadersa” na baggerze?

Przeczytaj też – Andrea Iannone. Historia upadku zawodnika MotoGP

Plan był piękny. Andrea Iannone chciał stworzyć swój projekt i pozostać w WSBK na własnych warunkach, być jednocześnie twarzą, liderem i głównym aktorem spektaklu pod tytułem „odkupienie”. W końcu nie mówimy o debiutancie – w 2024 roku wrócił do mistrzostw, wygrał nawet wyścig i na moment przypomniał dawnego „Maniaka”. Sezon 2025 był jednak wyraźnie słabszy, a Iannone częściej wrzucał zdjęcia na Instagrama, niż miał punktów w tabeli.

Problem w tym, że w motorsporcie rachunki płaci się pieniędzmi, nie charyzmą. Iannone zgłosił się do sezonu 2026 z własnym zespołem o nazwie Cainam – anagramem od „Maniac”. Plan był prosty na papierze: starty na Ducati, autorski projekt zbudowany wokół jego nazwiska i doświadczenia z dwóch sezonów w WSBK. Tyle że w momencie ogłaszania prowizorycznej listy zgłoszeń okazało się, że ten projekt istnieje głównie w wyobraźni i na renderach. Nie było motocykla, nie było składu, nie było struktur technicznych – była za to imponująca kolekcja chęci i obietnic. Organizator nie doczekał się realnych gwarancji finansowych, więc nazwisko Włocha po prostu nie znajdzie się na liście startowej.

I tak kończy się kolejny rozdział kariery człowieka, którego CV wygląda jak scenariusz włoskiej opery mydlanej. Przypomnijmy: czteroletnia dyskwalifikacja za doping, absurdalne tłumaczenia o „zatrutym steku”, długie batalie prawne, powrót do ścigania z łatką wiecznego podejrzanego. W MotoGP drzwi zamknięto mu na amen, choć na otarcie łez wystartował jeszcze w GP Malezji w 2024 roku jako zastępca Fabio di Giannantonio. Z kolei w WSBK dostał drugą szansę – i znów coś nie zagrało. Tym razem pokonała go proza życia: budżet, umowy, organizacja.

Najciekawsze – a może najbardziej przewrotne – jest to, że Andrea wciąż desperacko próbuje być częścią paddocku mistrzostw świata. Za wszelką cenę. I tu dochodzimy do wątku, który jeszcze kilka lat temu wydawałby się nie do pomyślenia w europejskim paddocku: baggerów. Od 2026 roku przy wybranych rundach MotoGP mają odbywać się wyścigi ciężkich krążowników Harleya-Davidsona – show bardziej amerykańskie niż europejskie, ale kto wie, czy się nie przyjmie. W paddocku coraz głośniej mówi się, że Iannone może być jedną z gwiazd tej serii i realnie szykuje się do startów na takim sprzęcie. I nagle okazuje się, że były gwiazdor MotoGP, zwycięzca wyścigu klasy królewskiej, facet który wyprzedzał Marca Marqueza, może rozważać rolę „dziadersa na baggerze”.

Wyobraźmy to sobie: Iannone, dawniej symbol włoskiego blichtru, chłopak jak z obrazka, co prawda coraz bardziej poprawianego przez chirurgów, startujący na motocyklu ważącym tyle, co krowa i walczący nie o tytuł, lecz o utrzymanie nazwiska w obiegu. Ten sam Andrea, który kiedyś odpuścił testy, bo po operacji szczęki nie był w stanie wcisnąć głowy w kask, będzie rywalizował na 28-kilogramowym Harleyu. Czy to upadek zawodnika? A może desperacko racjonalna strategia człowieka, który wie, że poza paddockiem czeka go tylko los instagramowego celebryty wspominającego dawne czasy?

WSBK poradzi sobie bez niego, ale dla samego Andrei brak miejsca w stawce to symboliczny koniec marzeń o jeszcze jednej szansie na walkę o mistrzostwo świata. Zostaje mu już tylko rola wędrownego aktora, który łapie się każdego angażu – nawet jeśli zamiast superbike’a dostanie baggera z owiewką wielkości drzwi od stodoły.

Może właśnie taki będzie finał historii „Maniaka”: nie w blasku reflektorów, lecz w hałasie V-twina, gdzieś pomiędzy wyścigiem MotoGP a strefą gastronomiczną? A my? My oczywiście to obejrzymy. Bo w motorsporcie nie ma nic bardziej fascynującego niż powolne godzenie się dawnej gwiazdy z własną zwyczajnością. Szkoda tylko, że z „Maniaka” zostało dziś więcej wspomnień niż wyników. Ale w tym sporcie nawet krowa na kołach potrafi dać drugie życie – byle była w paddocku mistrzostw świata.

Zdjęcia: VR46 Racing, GoEleven