Na skróty:
Początkowa niechęć poszła z czasem w niepamięć, gdyż motocykl okazał się zaskakująco dobry, zarówno pod względem właściwości jezdnych, jak i niskiej awaryjności. Nawet dzisiaj jest to ponadprzeciętna maszyna. Zaprezentowanie w 2001 roku (model 2002) V-Roda było dla wielu harleyowców szokiem nie mniejszym, niż pojawienie się modelu elektrycznego wiele lat później. Wszystko tu dosłownie postawiono na głowie. Silnik chłodzony cieczą, cylindry nie były rozwarte pod kątem 45°, a stylistyka bardziej przypominała dragstery ścigające się na ¼ mili, niż stonowane i wygodne cruisery.
Pikanterii całej sprawie dodawał fakt, że nowa jednostka napędowa Revolution była skonstruowana we współpracy z inżynierami Porsche. Trzeba jednak podkreślić, że amerykańscy specjaliści również uczestniczyli w pracach projektowych. Motor pod względem założeń konstrukcyjnych wywodził się z wyścigowego modelu VR 1000 z połowy lat dziewięćdziesiątych.
Sprawdź więcej aartykułów z serii „motolegendy” – kliknij tutaj.
Zdjęcie idealnie pokazuje różnice w kącie pochylenia widelca pomiędzy najbardziej „skrajnymi” modelami. Mamy więc 32 stopnie w Street Rodzie (z tyłu) i 38 stopni w V-Rodzie. Uwagę zwraca też inne położenie podnóżków, siedzeń oraz kierownic.
Silnik o kącie rozwarcia cylindrów 60° miał wspólny blok silnika i skrzyni biegów, napęd pierwotny przenoszony kołami zębatymi, a nie łańcuchem, dodatkowo wyposażono go w wałek wyrównoważający. W każdej z głowic pracowały dwa wałki rozrządu poruszające czterema zaworami, a ich napęd był realizowany za pośrednictwem łańcuchów. Jednostka o pojemności 1131 cm³ osiągała imponujące 115 KM i okrągłe 100 Nm momentu obrotowego.
Ciekawe było również podwozie. Potężny, 49-milimetrowy widelec wręcz leżał pod kątem 38 stopni, co jednak nie przeszkadzało V-Rodowi dobrze się prowadzić. Dragsterowy styl uzupełniały wysunięte podnóżki i aluminiowe elementy karoserii. Zbiornik paliwa umieszczono pod siedzeniem, a jego imitacja znajdująca się z przodu ukrywała obudowę filtra powietrza. Do takiego drapieżnego stylu pasowały pełne aluminiowe obręcze kół i potężne hamulce, z trzema tarczami o średnicy 292 mm, na których pracowały czterotłoczkowe zaciski. Hamulce Brembo stosowane w późniejszych rocznikach mają taką samą konfigurację, ale tarcze urosły do 300 mm.
Harley-Davidson lubuje się w dziwnych literkach. V-Rod to oficjalnie VRSC. To skrót od nazwy V-Twin Racing Street Custom. Za nimi spotykamy jeszcze jedną literę, która definiuje nam konkretny model. Żeby było trudniej, stosowano też inne nazwy własne, takie jak Night Rod, Night Rod Special, Street Rod, czy V-Rod Muscle.
Różniły się one nie tylko detalami wyposażenia, ale też szerokością tylnej opony (od 180 do 240 mm), umiejscowieniem podnóżków, czy wreszcie kątem pochylenia widelca.
A tu Harley-Davidson zastosował ciekawy trik. Rama w większości modeli (nie wszystkich – o tym za chwilę) ma kąt pochylenia wynoszący 34°. Różnią się jednak półki, dzięki którym sam widelec może być pochylony o 38, 36, albo 34°. Im mniej, tym motocykl chętniej składał się w zakręty.
W 2005 i 2006 roku w limitowanych wersjach pojawił się silnik z większą pojemnością i mocą (1245 cm³, 125 KM i aż 115 Nm momentu obrotowego). Jednostka ta była stopniowo wprowadzana do standardowych modeli, by w 2008 roku stać się jedynym motorem dla całej serii VRSC.
Nowatorski silnik Revolution zachwyca kulturą pracy i dźwiękiem, który jest jednak zupełnie inny niż w klasycznych motocyklach H-D.
Podstawowa i najbardziej rozpoznawalna wersja. Szczotkowane aluminium, pełne koła, daleko wysunięty widelec i podnóżki. Tylna opona miała skromne 180 mm szerokości, a zbiornik paliwa liche 14 litrów. Motocykl świetnie przyspieszał (0-60 mil, czyli niecałych 100 km/h osiągał po 3,5 s) i nieźle skręcał, choć to ostatnie skutecznie ograniczał niewielki kąt przechyłu wynoszący zaledwie 32°. Model ten nie doczekał się modyfikacji, nie licząc hamulców Brembo wprowadzonych w ostatnim roku produkcji (średnica tarcz wzrosła z 292 do 300 mm).
Nieco zmodyfikowany podstawowy model. Przebudowano ramę i tylny wahacz, tak by mogła się w nich zmieścić 240-milimetrowa opona. Modyfikacja ta oznaczała 17 kg dodatkowej masy. Na szczęście silnik o pojemności 1130 cm³ oferowany był tylko w pierwszym roku produkcji, od modelu 2008 stosowano już większy i mocniejszy motor, w którym znalazło się sprzęgło antyhoppingowe. Opcjonalnie był dostępny ABS, który właściciele dający się namówić na ten dodatek przeklinali na znaczne wydłużenie drogi awaryjnego hamowania, szczególnie na nierównej nawierzchni.
Produkowany tylko dwa lata model różnił się od wersji podstawowej malowaniem i drobnymi detalami, takimi jak kierownica czy zegary.
Najbardziej „sportowy” model z całej rodziny. Otrzymał podwyższone siedzenie, hamulce Brembo, 19-litrowy zbiornik oraz silnik wzmocniony do 120 KM. Szybkie pokonywanie zakrętów ułatwiały umieszczone centralnie podnóżki, zawieszenie upside-down Showa i co najważniejsze – aż 40 stopni kąta pochylenia w zakrętach. Zmodyfikowano również ramę, która ma kąt pochylenia główki wynoszący 30° (widelec ma 32°).
Zegary w różnych wersjach nieznacznie się różniły. Wspólnym mianownikiem jest ładna forma i wszystkie niezbędne informacje.
Model ten miał nawiązywać do dragsterów, za sprawą nieco bardziej sportowej stylistyki. Podnóżki powędrowały w centralną część motocykla, dzięki nowym półkom zmniejszono pochylenie widelca (z 38 do 36°), a inne mapowanie silnika i układ wydechowy pozwoliły z jednostki o pojemności 1130 cm³ wykrzesać 120 KM. W ostatnim roku produkcji, tak jak w innych wersjach VRSC zastosowano większy motor i opcjonalny ABS.
Utrzymany w ciemnych, mrocznych barwach Night Rod Special początkowo miał wzmocniony, 120-konny silnik, zbiornik paliwa o pojemności 19 litrów, 240-milimetrową tylną oponę i podnóżki przesunięte do przodu. Od 2008 roku otrzymał powiększoną jednostkę napędową, a w 2012 roku zawieszenie upside-down i nieco zmienioną pozycję za kierownicą (podnóżki jednak nadal zostały z przodu). W tym samym roku zaprezentowano limitowaną wersję przygotowaną na 10-lecie serii VRSC.
Nazwa tego modelu mówi wszystko – od początku miał on silnik o pojemności 1245 cm³, choć jego moc została nieznacznie ograniczona (do 122 KM), za to dołożono 2 Nm momentu obrotowego. To prawdziwy „mięśniak” z szeroką tylną oponą, umieszczonymi z przodu podnóżkami i widelcem upside-down. Motocykl miał również zmienione wiele elementów nadwozia oraz osprzętu. Ciekawostką jest kąt pochylenia widelca wynoszący 34°, dokładnie tyle, co główka ramy.
Niejako w „międzyczasie” Harley-Davidson oferował różne wersje limitowane, których przykładem mogą być VRSCSE Screamin’ Eagle CVO V-Rod z 2005 roku, jako pierwszy wyposażony w większy silnik, czy zaprezentowany w kolejnym sezonie VRSC SE2, któremu dołożono 240-milimetrową tylną oponę.
Street Rod to najbardziej sportowy model z całej gamy VRSC. Pomimo prawie 300 kg wagi naprawdę nieźle się prowadzi i hamuje.
Jazda V-Rodem, niezależnie od wersji, jest naprawdę przyjemna. Ja, ze względu na nieukrywaną sympatię do bardziej sportowej pozycji, dobrze czuję się na Street Rodzie, na którym miałem okazję dużo jeździć w tym sezonie. Muszę przyznać, że nawet po ponad tylu latach od wprowadzenia tej konstrukcji, jestem nią oczarowany. Motocykl ten po prostu daje frajdę z jazdy, choć na początku jego gabaryty i masa (mamy tu „trzy stówy” z paliwem) mogą nieco zniechęcać. Gdy jednak ruszymy, nie czuć tego w takim stopniu, a po chwili przyzwyczajenia można szybciej pokonywać zakręty, czy zapiąć 200 km/h (na niemieckiej autostradzie). Sporą masę odczuwa się głównie podczas hamowania – fizyki nie oszukamy, nawet 300-milimetrowe tarcze mają tu „ręce pełne roboty”. Bardzo jednak lubię kulturę pracy silnika Revolution, który jest zrywny i pięknie brzmi. Spodobać się może także wykończenie – każdy element tego motocykla jest dopracowany i wykonany z najlepszych materiałów.
Harley-Davidson V-Rod nie jest specjalnie awaryjnym motocyklem. Przy odpowiedniej eksploatacji może dać radość przez wiele lat. Podstawą jest regularna wymiana oleju, najlepiej co około 5 tys. km (zalecenie producenta to 8000 km). W nietypowy dla Harleya sposób rozwiązano regulację luzów zaworowych. Zamiast hydropopychaczy mamy klasyczne płytki. Praktyka wskazuje, że pierwszy raz warto tam zaglądać przy przebiegu około 50 000 km, choć producent rekomenduje robić to co 24 000. Silnik Revolution nie lubi benzyny kiepskiej jakości. Wielu użytkowników zaleca stosowanie dodatków poprawiających jej jakość.
V-Rod ma jednak kilka elementów, na które powinniśmy bacznie zwracać uwagę. Zacznijmy od tych, które początkowo nie są kosztowne, ale zaniedbanie ich kontroli może prowadzić do poważniejszych uszkodzeń. Elementem najczęściej wymienianym przez użytkowników jest śruba potrójnego koła pośredniego w układzie przeniesienia rozrządu. Jej samoczynne wykręcenie kończy się spadkiem ciśnienia oleju. Problem ten można szybko „wyleczyć” montując nową śrubę z pomocą mocnego kleju do gwintów i dokręcając odpowiednim momentem (23 Nm).
Drugim problemem, który pojawia się w tym samym silniku, jest alternator, a konkretnie osadzenie jego wiązki w pokrywie. Spotykane są wycieki w tym miejscu, które na szczęście można dość łatwo uszczelnić.
Przechodząc do drugiej strony silnika – mamy tam pompę cieczy i przewody całego układu. Część z nich zbudowana jest w formie metalowych rurek, na których gumowe przewody są zaciśnięte specjalną koszulką termokurczliwą. Z czasem owe połączenie zaczyna puszczać płyn.
Awaryjne i kosztowne są również uszkodzenia pompy cieczy chłodzącej. Bardzo często wynika to niestety z niewłaściwej obsługi lub stosowania płynu nierekomendowanego przez firmę Harley-Davidson. Uszkodzeniu ulega sama pompa, jak również jej metalowa uszczelka. Cena pompy to ponad 2000 zł, dlatego warto zawczasu wymieniać płyn chłodniczy i stosować dokładnie taki, jaki jest zalecany.
Pełne aluminiowe felgi świetnie wyglądają, ale są ciężkie. W innych modelach z gamy VRSC stopniowo zastępowano je lżejszymi.
Spotykaną usterką są również awarie przekaźników, szczególnie tego od wentylatora chłodnicy; zdarza się również, że któryś z dwóch wentylatorów również jest spalony. Nagminne jest też samoczynne pobierania prądu przez akumulator w czasie postoju. Podczas normalnej eksploatacji możemy tego nie zauważyć, ale po dłuższym postoju nierzadko czeka nas niespodzianka. Spotykane są także awarie pompy i wskaźnika poziomu paliwa. Układ zasilania (pompa, TPS, regulator ciśnienia paliwa, nieszczelności) może też powodować szarpanie silnika w średnim zakresie obrotów. Nie można też zapominać o systematycznej wymianie świec zapłonowych.
Od strony podwoziowej właściciele motocykli VRSC mogą liczyć się z problemami z łożyskami główki ramy – możemy to jednak potraktować jako sprawę czysto eksploatacyjną. Szczególnie w wersjach z mocniejszym silnikiem warto też sprawdzić wieloklin wałka zdawczego, na którym jest osadzone koło pasowe. Sam pas jest za to bardzo trwały, jego niezapowiedziane uszkodzenia w większości przypadków wynikają z dostanie się pod niego ciała obcego, na przykład kamienia.
W kilku Harleyach z serii VRSC, które miałem okazję serwisować spotkałem „garażowe” modyfikacje obudowy filtra powietrza. Ma to poprawiać „oddychanie” silnika i dodać 2-3 KM w wyższym zakresie obrotów. Niektórzy właściciele w ogóle rezygnują z pokrywy i przenoszą czujnik temperatury w dolną część airboksa. Modyfikacja taka może się jednak skończyć zalaniem filtra przy obfitym deszczu. Jak już koniecznie chcemy coś zmodyfikować w dolocie, proponuję zamontować akcesoryjną pokrywę, albo filtr o niższym oporze przepływu (np. K&N). Przy okazji zaglądania w to miejsce, warto skontrolować przewód odmy tylnego cylindra. Z czasem ulega on uszkodzeniu, a naprawa z pomocą węża ogrodowego nie jest dobrym pomysłem (tak, też się z tym spotkałem).
Wybór w ramach serii VRSC jest więc spory. Którą wersję wybrać? Tę, która się nam najbardziej podoba i pasuje do naszego stylu jazdy. Pod względem technicznym oczywiście najbardziej polecane są modele z późniejszych lat produkcji, ze względu na mocniejszy motor i sprawdzoną, dopracowaną konstrukcję. Nie ma jednak powodów, by bać się wcześniejszych roczników – one też mogą być ciekawą opcją. Bardziej powinniśmy się skupić na stanie danego egzemplarza i jego historii. Długi postój czy błędy popełnione w serwisowaniu (nie mówiąc już o przeszłości wypadkowej) mogą być bardziej bolesne dla kieszeni niż wybór starszego, zadbanego egzemplarza nawet z większym przebiegiem.
Zdjęcia: autor
Tekst po raz pierwszy ukazał się w drukowanym wydaniu magazynu „Świat Motocykli” [03/2026]
Organizatorzy Ulster Grand Prix ogłosili, że impreza ponownie się nie odbędzie. To kolejna próba ratowania…
Koncern Bajaj Mobility przedstawił dane finansowe za 3 kwartały 2026 roku. Na pierwszy rzut oka…
Kawasaki obwąchiwało się z tematem ADV od dłuższego czasu. Co prawda w ofercie był kiedyś…
Polska reprezentacja juniorów w Supermoto zdecydowanie rośnie w siłę! Klemens Irzyk obronił Puchar Europy, Liliana…
Po kilku tygodniach kuszenia Triumph zdradził szczegóły dotyczące modelu Street Triple 798 RS. Motocykl został…
Tor Poznań nie zostanie zamknięty. Prezydent Poznania - Jacek Jaśkowiak - zdecydował o podniesieniu limitu…